Van oudsher was de zorg voor een goede brandweer organisatie enkel een gemeentelijke zaak. Dat bleek voldoende om op afdoende wijze inhoud te geven aan de brandweerzorg in het betreffende bestrijdingsgebied. Maar steeds meer moest de brandweer zich gaan voorbereiden op nieuwe, meeromvattende taken, want technologische ontwikkelingen brachten naast welvaart ook meer risico's met zich mee. Zo kreeg ieder korps gaandeweg te maken met taken die het niet meer alleen aankon. Om toch de risico's het hoofd te kunnen blijven bieden, werd samenwerking met anderen gemeenten meer en meer een noodzaak. Daarbij werden taken gaandeweg zo specialistisch dat niet ieder korps met het daarvoor benodigde materieel uitgerust kon worden.
Enkele decennia geleden ontstond er vanuit deze gedachte meer en meer behoefte om te komen tot afspraken met betrekking tot gemeente-grensoverschrijdende hulpverlening. Op die manier zou de brandweerhulp optimaal uitvoerbaar zijn tegen de laagst mogelijke kosten. Begin jaren tachtig werd onder meer uit bezuinigingsoverwegingen de Bescherming Bevolking opgeheven. De hulpdiensten, die normaal al hulp gaven en ongevallen bestreden, kregen bij bijzondere omstandigheden een taak erbij. In ons land moet iedere gemeente aangesloten zijn bij een regionale brandweer organisatie Deze regionale samenwerking is vastgelegd in een wet. In deze Brandweerwet 1985 worden nadere bepalingen omschreven over de regionale samenwerking. In de gemeenschappelijke regeling is de uitvoering van deze werkzaamheden nader omschreven.
